Kultura Polski

Ażeby Polskę kochać, trzeba ją poznać, poznać jej ziemie, zabytki, jej bogactwa naturalne, jej kulturę o całą przeszłość. Staszic powiedział: Gdy tylko w dziec­ku obudzi się świadomość, niech słyszy słowo ,,Polska”. Trzeba mieć przekonanie, że nasza kultura to wielka kultura, a nie tak jak uczyli Niemcy, że jej wcale nie ma. Musimy się otrząsnąć z tego przeświadczenia, jakie w nas wpajano, że jesteśmy niżsi kulturą i rasą, że jes­teśmy narodem niewolników. Właśnie nauka historii wykaże nam, jakie były u nas wspaniałe czyny, a boha­terskie dokonania szarego człowieka odsłonią nam wielkość duszy polskiej. Przecież tylko jeden nasz na­ród miał odwagę przeciwstawić się wrogowi, a nie uległ jego tyranii.

Do dóbr kulturalnych należy poezja, nasze pieśni, nasza sztuka, choćby wyrażona w wycinankach łowic­kich czy haftach kaszubskich. Nasze tańce ludowe, stroje regionalne, kościółki wiejskie i wspaniałe świąty­nie – to wszystko mówi o naszej kulturze, o twórczym duchu ludzkim, który pozostawił następnym pokole­niom wzory i podnietę rozszerzania idei piękna i dobra.

Jakże wielkim darem jest polska mowa, której się dzieci muszą uczyć i poprawnie się nią posługiwać, nie kalając jej naleciałościami z obcych języków. Do naszej kultury należy cześć dla kobiety, opieka nad słabszymi, szacunek dla starców, poszanowanie świętości rodzi­ny, gościnność. Matka Polka chce, by dzieci przyswoiły sobie zdobycze tej kultury i nie żałuje trudu, by do tego je przyzwyczajać. Odrzuca naleciałości kultur obcych, jak rozluźnienie obyczajności, rozbicie rodziny, nie­nawiść rasową, wszelkiego rodzaju i na każdym polu anarchię.

Największym jednak skarbem kulturalnym jest wiara naszych przodków, przywiązanie do niej idące aż do przelania krwi, kult Bogarodzicy, która króluje z wyżyn Jasnej Góry, w Piekarach Śląskich, w Swarze­wie czy w tylu innych zakątkach Polski.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.